ในที่สุด 2 สาวแห่ง สก.15 G2 ก็กลายเป็นคนดังในชั่วข้ามคืน
ช่วงเวลานี้ใครจะร้อนแรงเท่ากับ
"มิ้นท์ ออม"
ทั้งขาว อวบ ตาโต หัวล้าน ๕๕๕
เป็นขวัญใจของทั้งวอร์ด (ยกเว้นผม หมั่นไส้ไอ้มิ้นท์ชะมัด มีแต่คนโอ๋มัน)
บัดนี้กลายเป็นขวัญใจมหาชนชาวไทยไปซะแล้ว
เนื่องจากใครไม่รู้พาสาวทั้งสองไปโชว์ตัวหน้าทีวี
เธอสองคนจึงได้เงินบริจาคเป็นล้าน(ผมยังมีไม่ถึงเลยนะ)
รับเครื่องช่วยหายใจเป็นของรางวัลกลับบ้านไปคนละเครื่อง
+++++++++++++++++++
ช่วงที่ผมอยู่ 15G2(วอร์ดที่มิ้นท์ออมนอนอยู่) ช่วงนั้นเป็นช่วงที่มิ้นท์อยู่โรงบาลครบ 500 วันพอดี(เรียกว่า anniversary ได้เลย)
เรียกได้ว่านอนจนตึก สก. เป็นบ้านของมันไปแล้ว และมีแม่เป็นพยาบาล(เรียกแม่จริงๆ)
เด็กพวกนี้จะว่าน่าสงสารก็น่าสงสาร จะว่าน่าหมั่นไส้ก็น่าหมั่นไส้
เพราะถึงแม้ว่ามันจะต้องนอนโรงพยาบาลนาน เนื่องจากโรคต้องสาป(ตามคำข่าว)
แต่แท้จริงแล้วนอกจากโรคหลับไม่หายใจ ร่างกายทุกอย่างก็ปกติดี เป็นเด็กตัวอวบๆ ขาวๆ ตาโตๆ น่าฟัดน่ากอด
ช่างพูด(เฉพาะมิ้นท์) และออกวิ่งเ้ล่นไปทั่วบริเ้วณที่เค้าอนุญาตให้มันไปได้
ทำให้มันกลายเป็นดาราประจำวอร์ด ใครมาใครไปก็จะเล่นกับมัน มีคนมาหามันเป็นประจำ
พยาบาลแถวนั้นก็มาหามันพร้อมขนมนมเนย เสื้อผ้า เครื่องแต่งกาย ของเล่นเสมอ(ของเล่นมันมีเป็นกล่องใหญ่มากกว่าที่ผมเคยมีตอนอายุเท่ามัน)
ถ้าเจอมันครั้งแรก อย่าหวังว่าคุณเธอจะวิ่งมาเล่นด้วย เหมือนเด็กที่บ้านเด็กกำพร้าหรืออะไรอย่างนั้น
เรียกได้ว่า สวยเริ่ดเชิดหยิ่ง เนื่องจากแม้คุณจะไม่สนใจมันก็มีอีกหลายคนที่พร้อมจะสน(นี่เฉพาะมิ้นท์นะ ออมนี่เฉยๆ ไม่ซ่ามาก)
ยิ่งได้ออกทีวี คงมีคนไปหามันเยอะแยะไปหมด มันคงดังเป็นลืมตัวไปแล้ว
เขียนมานาน อาจจะมีคนคิดว่า ไอ้นี่มันอิจฉาเด็กรึเปล่า ใส่ความกันเหลือเกิน
ก็ต้องยอมรับว่า นิดหน่อย (เห้ย!!!)
แต่เห็นคนโอ๋มากๆ อย่างนี้แล้วอดไม่ได้จริงๆ เลยอยากให้มองกันในอีกด้านบ้าง(เฉพาะผมนะ เพราะเพื่อนผมก็โอ๋มันหมดทุกคนแหละ)
คนอาจจะมองว่ามิ้นท์ ออมเป็นโรคต้องสาป โชคร้ายนอนหลับแล้วไม่หายใจ
แต่ผมมองว่ามันสองตัวโชคดี
อย่างน้อย ก็โชคดีกว่าเด็กกำพร้าที่มีร่างกายปกติ ที่ถูกเลี้ยงในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ทำไม?
...ถ้าเป็นเด็กกำพร้าเฉยๆ ก็จะถูกส่งไปที่ตึก วป. ซึ่งเป็นตึกที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้า
ที่ตึกนั้นเด็กเยอะมาก และคนเลี้ยงก็ไม่เพียงพอกับปริมาณเด็ก
เด็กที่นั่น ก็จะไม่มีคนมากระตุ้นพัฒนาการอย่างเพียงพอ ทำให้พูดช้า เรียนช้า สมองช้าไปตามยถากรรม(ลองคิดดูว่า พวกคุณเกิดมาคนเดียวมีพ่อแม่สองคนเลี้ยง ยังเป็นแบบนี้ แล้วเด็กที่นั่น 30-40 คน มีคนเลี้ยงเพียงคนเดียวจะเป็นอย่างไร)
แต่เนื่องจากมิ้นท์ ออม เป็นโรคนี้ ทำให้มันทั้งสองตัว ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ จึงบังคับกลายๆไปว่ามันต้องนอนอยู่บนวอร์ด
ซึ่งมีทั้งหมอ พยาบาล นักเรียนแพทย์อยู่หลายคน พร้อมที่จะเล่นกับมัน
มันจึงเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กที่ช่างพูด และได้รับความรักจากทุกคน
(แน่นอนครับ ...ผมยังรู้สึกว่ามันได้มากเกินไป)
พูดจริงๆ ว่า การซื้อเครื่องช่วยหายใจแล้วทำให้มิ้นท์ ออมกลับบ้านได้ก็อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดของทั้งสองคนก็ได้
เพราะทั้งการดูแลเครื่อง การปรับเครื่อง(ซึ่งผมเห็นปริมาณปุ่มก็รู้สึกไมเกรนขึ้น อย่าพูดถึงเรื่องปรับเป็น) และการดูแลรูเจาะคอของมัน ซึ่งถ้าดูแลไม่ดี ที่บ้านสกปรกฝุ่นเยอะ หรือไปเล่นกับเด็กไม่รู้เรื่อง เอาอะไรไปยัดรูเล่น ก็ทำให้ติดเชื้อปอดบวมรับประทานได้ง่ายๆ
ก็คงต้องรอดูกันต่อไปนะ ผมก็ไม่รู้หรอก
แต่ก็ดีใจที่มีคนช่วยมันเยอะแยะนะ ^^
edit @ 29 May 2009 00:52:49 by โอ๊ยโอ๊ย
